บางคนมองว่าการอยู่คนเดียวเป็นเรื่องน่าเศร้า
ไม่มีใครกินข้าวด้วย ไม่มีใครไปเที่ยวด้วย หรือไม่มีใครให้พูดคุยในวันที่มีเรื่องไม่สบายใจ
แต่สำหรับบางคน การอยู่คนเดียวกลับเป็นเรื่องธรรมดา เพราะอยู่กับมันมานานจนรู้ว่า…
ความเงียบไม่ได้หมายถึงความเหงา
คนที่ชอบอยู่คนเดียวมักถูกมองว่าเข้ากับคนอื่นไม่ได้ หรืออาจมีปัญหากับการเข้าสังคม ทั้งที่ความจริงอาจไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย
บางคนพูดคุยกับใครก็ได้ ทำงานร่วมกับใครก็ได้ และอยู่ท่ามกลางผู้คนได้อย่างสบายใจ เพียงแต่เมื่อมีโอกาสเลือก เขากลับเลือกที่จะใช้เวลาอยู่กับตัวเอง
ไม่ใช่เพราะไม่ชอบผู้คน
แต่เพราะรู้ว่าเวลาของตัวเองมีค่ามากกว่านั้น
ในขณะที่บางคนอาจใช้เวลาหลายชั่วโมงไปกับเรื่องของคนอื่น ใครพูดถึงใคร ใครมีปัญหากับใคร หรือใครกำลังไม่พอใจใคร
บางคนกลับอยากใช้เวลานั้นคิดถึงเรื่องของตัวเองมากกว่า
มีสิ่งที่อยากเรียนรู้
มีงานที่อยากทำ
มีความคิดที่อยากลงมือทำให้เกิดขึ้นจริง
และมีชีวิตอีกมากมายที่อยากใช้ในแบบของตัวเอง
การอยู่คนเดียวจึงไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าขาดอะไร
ตรงกันข้าม มันกลับทำให้มีเวลาได้คิด ได้ทำ และได้อยู่กับสิ่งที่ตัวเองสนใจ โดยไม่ต้องคอยตามความต้องการของใคร
อยากกินอะไรก็กิน
อยากไปไหนก็ไป
อยากอ่านหนังสือก็นั่งอ่าน
อยากทำงานก็ทำ
หรือบางวันก็เพียงนั่งเงียบ ๆ ที่ระเบียง จิบไวน์สักแก้ว มองแม่น้ำ มองพระจันทร์ และปล่อยสายตาไปกับดวงดาว
ชีวิตแบบนี้อาจดูธรรมดาสำหรับใครบางคน
แต่สำหรับคนที่เลือกสิ่งนี้
มันคือความสบายใจ
เมื่อได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น เราจะค่อย ๆ ได้ยินความคิดของตัวเองชัดขึ้น รู้ว่าอะไรทำให้มีความสุข อะไรทำให้เหนื่อย และเรื่องไหนที่ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปกับมันอีก
เราอาจยังมีเพื่อน มีคนที่รัก มีคนที่คิดถึง และมีคนที่อยากพบเจอ เพียงแต่เราไม่จำเป็นต้องมีใครอยู่ด้วยในทุกช่วงเวลาของชีวิต
บางคนอาจยังสงสัยว่า ทำไมถึงชอบอยู่คนเดียว
แต่สำหรับคนที่มีความสุขกับชีวิตแบบนี้ คำถามนั้นอาจไม่จำเป็นต้องมีคำตอบ
เพราะมันไม่ได้เป็นปัญหาที่ต้องแก้
มันเป็นเพียงวิธีใช้ชีวิตที่ทำให้รู้สึกสบายใจ
และเมื่ออยู่กับมันมานานพอ เราจะเริ่มเข้าใจว่า
การอยู่คนเดียวกับการโดดเดี่ยว ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน
การโดดเดี่ยว คือการอยากมีใครสักคน แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
ส่วนการอยู่คนเดียว อาจเป็นเพียงการที่เรามีผู้คนอยู่ในชีวิต แต่ก็ยังมีความสุขกับช่วงเวลาที่ได้อยู่เงียบ ๆ กับตัวเอง
บางคืนอาจมีเพียงเก้าอี้ตัวเดิมที่ระเบียง
ได้นั่งมองแม่น้ำ มองพระจันทร์ และปล่อยสายตาไปกับดวงดาว โดยไม่ต้องพูดอะไรกับใคร
ไม่มีเรื่องของใครให้ต้องรับรู้
ไม่มีใครต้องการอะไรจากเรา
ไม่มีอะไรต้องเร่งรีบ
มีเพียงช่วงเวลาธรรมดา ๆ ที่เราได้อยู่กับชีวิตของตัวเองอย่างเต็มที่
บางทีความสุขก็อาจเรียบง่ายเพียงเท่านี้เอง
และบางที…ความเงียบที่เราเคยคิดว่าว่างเปล่า
อาจเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เราได้ยินเสียงของชีวิตตัวเองชัดที่สุด
หากวันนี้คุณมีเวลาสักเล็กน้อย ลองวางเรื่องราวของคนอื่นลง แล้วหาเวลานั่งเงียบ ๆ กับตัวเองดูบ้าง
อาจเป็นการนั่งมองท้องฟ้าอยู่ตรงระเบียง หรือปล่อยให้ค่ำคืนผ่านไปอย่างช้า ๆ โดยไม่ต้องทำอะไร
แล้วคุณอาจค้นพบว่า…
การอยู่คนเดียวไม่ได้หมายความว่าคุณกำลังขาดใคร
บางทีมันอาจเป็นเพียงช่วงเวลาที่ชีวิตกำลังชวนให้คุณ
กลับมาอยู่กับตัวเองอย่างสงบอีกครั้ง
